Over mij
Ik ben Sarah Nieuwenhuis, oprichter van Narcisme Doorzien en ontwikkelaar van het NeuroRelationeel Spiegelmodel.
Ik ben opgegroeid met een vader met narcisme. Toen mijn ouders uit elkaar gingen nam ik mezelf voor dat zo’n relatie mij nooit zou overkomen. Toch ontmoette ik op mijn zestiende mijn ex en kwam ook ik in een narcistische dynamiek terecht. Van buitenaf leek het kloppend, een gezin met drie kinderen, hij een eigen bedrijf en ik een goede baan, nota bene als hulpverlener in de GGZ. Op mijn werk hielp ik anderen, terwijl ik thuis op eieren liep, mezelf steeds meer kwijtraakte en steeds meer aan mezelf ging twijfelen. Ik was gespannen en alert, voortdurend bezig met voorkomen dat het zou escaleren, tot ik dertien jaar later niet meer wist hoe ik hier levend uit kon komen.
Toen het me eindelijk was gelukt om weg te gaan, dook ik in alles wat ik kon vinden over narcisme. Over de psychologie erachter, de neurobiologie en het gedrag. Ik wilde begrijpen wat er was gebeurd en hoe ik hiermee om moest gaan. Maar hoe meer ik leerde, hoe duidelijker het werd dat ik nooit grip zou krijgen op zijn gedrag. Pas toen ik mijn focus verlegde naar de impact op mij en mijn eigen patronen, begon mijn herstel echt. Ik begreep eindelijk waarom ik aan anderen niet uit kon leggen wat er thuis speelde, waarom ik zo bleef twijfelen aan mezelf en waarom mijn gevoel heen en weer werd geslingerd. Ook zag ik hoe ik kon blijven functioneren alsof er niets aan de hand was, terwijl er thuis continu onrust was. En hoe logisch het met mijn verleden was dat ik in deze relatie terecht was gekomen. Confronterend, maar ook een opluchting. Want nu wist ik hoe ik de regie over mijn eigen leven terug kon pakken. Niet door de ander te veranderen, maar door grip te krijgen op mijn eigen patronen.
Hoe het nu is
Nu ik uit de relatie ben en hard heb gewerkt aan mijn herstel, zie ik pas hoeveel impact de relatie echt heeft gehad. Als ik terugkijk op die periode herken ik mezelf haast niet meer. Ik kan weer slapen als ik moe ben. Ik voel me veilig in mijn eigen huis, kan mensen op gepaste afstand houden zonder me daar schuldig over te voelen en zeg niet meer overal direct ja op. Wie jarenlang in constante alertheid, aanpassing en stress heeft geleefd weet hoe groot deze ogenschijnlijk kleine dingen eigenlijk zijn. Dit gevoel van vrijheid en veiligheid gun ik iedereen die uit deze dynamiek is gestapt en merkt dat het verwerken en herstel daarna pas echt begint.
Visie
Ik ben natuurlijk meer dan alleen dit verhaal. Als je mij écht zou kennen, dan zou je weten dat…
Als het om mijn drie kinderen gaat, ik nooit heb getwijfeld. Op de momenten dat ik mezelf volledig kwijt was en niet meer wist welke keuzes ik moest maken, wist ik het voor hen altijd nog wel. Zij waren mijn richting toen ik hem zelf kwijt was.
Humor en zelfspot altijd mijn manier is geweest om met moeilijke situaties om te gaan. Dat maakt ook dat ik soms iets te lompe grappen maak over de situatie waar ik in heb gezeten. Anderen schrikken daar soms van, wat ik dan stiekem ook weer een beetje grappig vind.
Ik soms iets te enthousiast ben en alles leuk vind wat nieuw is. Als ik ergens naartoe ga met vrienden ben ik ze vaak halverwege de avond al kwijt, omdat ik met een wildvreemde (of twee, of drie) aan het kletsen ben gegaan en helemaal de tijd vergeet. Gelukkig zijn ze het inmiddels van me gewend en vinden we elkaar altijd wel weer terug.
Ik de vraag: 'Had je de kolder weer in je kop?' al te vaak heb gehoord van mijn moeder. Plinten zagen om middernacht, vlak voordat ik naar bed ga nog even bedenken dat de slaapkamer anders ingericht moet worden of vlak voordat de website online kwam nog even de stijl omgooien. Als ik het in mijn hoofd heb, dan moet het gebeuren. Handig of verstandig is het zeker niet altijd, maar saai is het nooit.
Ik volledig losga op een metalfestival en het liefst als laatste het terrein verlaat. Een kleine open plek waar ik met vriendinnen kan dansen, een sangria in mijn hand en geschreeuw en gitaren op volume 100. Blijer kun je me niet maken!